Το βρώμιο έχει πολύ ενεργές χημικές ιδιότητες, βρίσκεται μεταξύ χλωρίου και ιωδίου και μπορεί να αντιδράσει με όλα σχεδόν τα στοιχεία για να σχηματίσει αντίστοιχες ενώσεις. Το βρώμιο μπορεί να συνδυαστεί με όλα τα μέταλλα εκτός από τα πολύτιμα μέταλλα, απελευθερώνοντας μεγάλη ποσότητα θερμότητας.
Αντίδραση οξείδωσης: Το βρώμιο είναι ένα ισχυρό οξειδωτικό και πολλές αντιδράσεις προκαλούνται από τις ισχυρές οξειδωτικές του ιδιότητες. Παρουσία υγρασίας, το διοξείδιο του θείου μπορεί να οξειδωθεί σε θειικό οξύ και να δημιουργήσει υδροβρώμιο. Στα αλκαλικά μέσα, οι ενώσεις του αζώτου όπως η αμμωνία και η ουρία οξειδώνονται για να σχηματίσουν άζωτο.
Αντιδρά με μαγνήσιο, άργυρο, μόλυβδο και νικέλιο για να σχηματίσει ένα εξωτερικό στρώμα βρωμιδίου, το οποίο εμποδίζει την περαιτέρω αντίδραση στο εσωτερικό. Αυτό το προστατευτικό στρώμα καθιστά τον μόλυβδο μια χρήσιμη ουσία που περιέχει βρώμιο. Στη διαδικασία της διάβρωσης μετάλλων με βρώμιο, το νερό παίζει σημαντικό ρόλο επειδή το βρώμιο υδρολύει το υδροβρωμιούχο οξύ και το υδροβρωμιούχο οξύ. Όταν ο όγκος του νερού είναι μικρότερος από 40%, το βρώμιο μπορεί να μεταφερθεί σε δοχεία νικελίου. Η αντίδραση μεταξύ βρωμίου και σιδήρου είναι αργή κατά τη διαδικασία ξήρανσης, η οποία μπορεί να σχηματίσει ένα προστατευτικό στρώμα βρωμιούχου σιδήρου.
Το βρώμιο μπορεί εύκολα να προστεθεί σε ακόρεστες ενώσεις, όπως στην παραγωγή διβρωμιούχου αιθυλενίου, όπου το βρώμιο προστίθεται στο αιθυλένιο, με αποτέλεσμα μια αντίδραση υποκατάστασης. Αντίδραση υποκατάστασης: Όταν το βρώμιο έρχεται σε επαφή με ένα αρωματικό σύστημα, εμφανίζεται μια αντίδραση υποκατάστασης απόσυρσης ηλεκτρονίων. Οι κοινοί καταλύτες περιλαμβάνουν ιόντα βρωμιδίου, ιόντα χλωρίου ή ιόντα αργιλίου. Η ομόλυση βρωμίου που αντικαθιστά το υδρογόνο είναι μια γενική αντίδραση που παράγει αρκετά βρωμίδια.
